မန္းေတာေလာင္း
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္ နႏၵ၀န္အိမ္ရာရွိ သူငယ္ခ်င္းထံ ၿမိဳ႕ထဲမွ တကၠစီငွားၿပီး လာခဲ့သည္။ မိုးကလည္း သဲႀကီးမဲႀကီး ရြာ ေနသည္။
ကမၻာေအးဘုရားေရွ႕လမ္းမေပၚအေရာက္ ေနာက္မွ ရဲကားတစ္စီးက ဥၾသသံေပး၍ အရွိန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ ေမာင္းႏွင္ လာေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္စီးလာေသာ တကၠစီကားလည္း လမ္းေဘးကိုကပ္၍ ရပ္ေပးလိုက္ရသည္။ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ေယာက္လာ၍မ်ား ဤကဲ့သို႔ အခ်က္ေပးလမ္းဖယ္ခိုင္းသည္ဟု ထင္မွတ္မိေသာ္လည္း ရဲကားသာ ျဖတ္၍သြားသည္။ မည္ သည့္လူႀကီးကားမွ် ျဖတ္တက္သြားသည္ကို မေတြ႕ခဲ့ရ။ ရွစ္မိုင္မီးပြိဳင့္အေရာက္တြင္ ကားမ်ား ျပည့္ၾကပ္ေန၍ ဆက္သြားရန္ မရေတာ့ဘဲ ကားသမားကိုသာ ကားခေပးၿပီး မီးပြိဳင့္တြင္ပင္ဆင္းကာ နႏၵ၀န္အိမ္ရာသို႔ ဆင္း၍ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
လမ္းမေပၚသို႔ ေရာက္ေသာအခါ Junction 8 ေရွ႕တြင္ လူမ်ား အံုခဲ၍ေနသည္ကို လွမ္းျမင္ေနရသည္။ “ဘာျဖစ္တာလဲ”ဟု အနီးရွိလူတစ္ေယာက္ကို လွမ္း၍ေမးရာ City Mart မွာ ဗံုးေပါက္လို႔ဟု ေျဖၾကားသြားသည္။ မိုးက သဲသဲမဲမဲ ရြာထားေသာ ေၾကာင့္ လမ္းမေပၚတြင္ ေရစီးက တဟုန္ထိုး စီး၍ေနသည္။ က်ေနာ္ Junction 8 ေရွ႕သို႔ေရာက္သြားေသာအခါ မွန္ကြဲစမ်ား လမ္းမေပၚတြင္ ျဖန္႔ႀကဲ၍ေနသည္။ သမိုင္းသို႔ အသြားလမ္းကို ပိတ္ထားေသာ္လည္း သမိုင္းမွလာေသာ ကားလမ္းကိုေတာ့ ဖြင့္ ထားသျဖင့္ လိုင္းကားေပၚရွိ သမိုင္းဘက္မွ လာသူမ်ား ကားေပၚမွ ဆင္းလာၾကသည္။
ခရီးသည္မ်ားထံမွ စကားမ်ားကို ၾကားရျပန္ေသာအခါ ေျမနီကုန္း ဒဂံုစင္တာႏွင့္ ပုဇြန္ေတာင္ စီးပြားေရးအေဆာက္အအံုတြင္ လည္း ဗံုးေပါက္ကြဲေၾကာင္း ၾကားလိုက္ရျပန္သည္။ ေကာလဟလလိုလို အမွန္လိုလိုႏွင့္ အတည္မျပဳႏိုင္ေသာ္လည္း ညေန TV သတင္းက အတည္ျပဳေပးလိုက္သည္။
ဤဗံုးေပါက္ကြဲမႈႏွင့္ ဆက္ႏြယ္၍ အျပစ္မဲ့သားေကာင္တို႔၏ ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းကို ေနာက္ပိုင္းမွ အခုလို သိလိုက္ရသည္။
၂၀၀၅ခုႏွစ္ ေမလ Junction 8 ဗံုးေပါက္ကြဲမႈ မတိုင္ခင္ကေပါ့။
ဧရာ၀တီတိုင္း အိမၼဲၿမိဳ႕နယ္ တကူဆိပ္ေက်းရြာ ရယက ဥကၠဌ ေစာစိုးလြင္က ေက်းရြာ စားက်က္ေျမမ်ားကို ေရာင္းသည့္အခါ ေရာင္း၊ အငွားခ်သည့္အခါခ်ႏွင့္ လက္ထဲေငြရႊင္၍ေနသည္။ ဤကိစၥကို မေက်နပ္သူတစ္ဦးက ရွိေနသည္။ သူက ေက်းရြာႀကံ့ ခိုင္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအဖြဲ႕၀င္ ေစာရဲျမင့္ေအာင္ ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က ႀကံ့ခိုင္အတြင္းေရးမွဴးမွာ ေစာသိန္း၀င္းျဖစ္သည္။
Junction 8 အပါအ၀င္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ သံုးေနရာ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈ အျဖစ္ဆိုးႀကီး ေပၚေပါက္လာေတာ့ ေစာရဲျမင့္ေအာင္ တစ္ေယာက္ ရယက ဥကၠဌ ေစာစိုးလြင္တို႔ မိသားစုကို ဒုကၡေပးရေအာင္ အကြက္ေပၚေပါက္လာေတာ့သည္။ ေစာရဲျမင့္ေအာင္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္လာၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ သံုးေနရာဗံုးေပါက္ကြဲမႈသည္ ေစာစိုးလြင္၏ ဇနီးျဖစ္သူ၏ေမာင္ ေစာသာျဖဴက ဦးစီးလုပ္ေဆာင္ခဲ့ ေၾကာင္း ေစာသာျဖဴ၏ ဗံုးမ်ား ေစာစိုးလြင္အိမ္တြင္ ၀ွက္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း နတခသို႔ တိုင္ၾကားေလေတာ့သည္။
သို႔ျဖင့္ နတခ ၏ ၫႊန္ၾကားခ်က္ျဖင့္ ေျမာင္းျမခ႐ိုင္ ဥကၠဌ ဒုတိယ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ၾကည္ထြဋ္၀င္း ဦးေဆာင္ၿပီး တကူဆိပ္ရြာကို စစ္ တပ္ႏွင့္ ရဲအျပင္ အျခား၀န္ထမ္း ၂၅၀ဦး ေပါင္း၍ ပိတ္ဆို႔လိုက္သည္။ ေက်းရြာမွ အစိုးရ၀န္ထမ္း အပါအ၀င္ ရြာသား ၂၄ဦးကို ဖမ္းဆီး၍ ၈ဦးကိုေတာ့ အျပစ္မရွိဟုဆိုကာ က်န္ ၁၆ဦးကို ပုသိမ္ၿမိဳ႕ တိုင္းေထာက္လွမ္းစစ္ေၾကာေရးစခန္းသို႔ ေခၚေဆာင္ၿပီး ႐ိုက္ႏွက္စစ္ေဆးေတာ့သည္။
ဖမ္းဆီးခံရသူမ်ားမွာ ၁။ေစာစိုးလြင္ ရယက ဥကၠဌ ၂။ေနာ္ဆာေဖာ(ေစာစိုးလြင္၏ ဇနီး) ၃။ေစာကလန္အိုင္ (ရယက အဖြဲ႕၀င္) ၄။ေစာစိုးလႈိင္(ရာအိမ္မွဴး) ၅။ေစာ႐ိုး႐ႈ(ဆယ္အိမ္မွဴး) ၆။ေစာမ်ဳိးခ်စ္(NLD ၿမိဳ႕နယ္စည္း႐ံုးေရးမွဴး) ၇။ေစာဖိုး႐ိုင္း (ေက်းရြာ NLD ဥကၠဌ) ၈။ေစာဘိုမလာပလဲ ၉။ေနာ္ရီဘက္ခါ ၁၀။ေနာ္ကေပါထူး(ေစာသာျဖဴ၏ မိခင္) ၁၁။ ေစာအုန္းေရႊ (ေစာ သာျဖဴ၏ ဦးေလး) ၁၂။ေနာ္အယ္လ္နာ ၁၃။ေစာသာေခါင္ႀကီး ၁၄။ေစာေမာင္ငိုႀကီး ၁၅။ေစာလန္ဘြဲ႕ထူး ၁၆။ေစာကိုကိုႏိုင္ (ေစာစိုးလြင္ ၏ညီ) ၁၇။ေစာစတန္းေဖာ့(အလယ္တန္းျပေက်ာင္းဆရာ) ၁၈။ေစာ၀ါးဒို ၁၉။ေနာ္တိုတို ၂၀။ေနာ္ကကား ၂၁။ေနာ္ေက်ာ့ေက်ာ္ ၂၂။ေနာ္က႐ိုေဖာ ၂၃။ေနာ္သူဇာႏွင့္ ၂၄။ေနာ္သူဇာဇင္ေမာင္တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။
တစ္ရက္အၾကာတြင္ တကူဆိပ္ေက်းရြာ အလယ္တန္းျပဆရာ ေစာစတန္းေဖာ့တစ္ေယာက္ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းစြာ ႏွိပ္စက္ ၫွင္းပမ္း စစ္ေမးခံရသျဖင့္ အသက္ဆံုး႐ံႈးသြားေတာ့သည္။ ေက်ာင္းဆရာ ေစာစတန္းေဖာ့မွာ ဇနီးသည္ ေနာ္ေစးထယ္ႏွင့္ ကေလး ၆ေယာက္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ အေလာင္းကို ရြာသို႔ ျပန္ယူခြင့္မျပဳဘဲ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ရွိ ခရစ္ယာန္သခ်ဳႋင္းမွာသာ သၿဂႋဳလ္ရန္ ဓမၼဆရာတစ္ဦး အပါအ၀င္ သခ်ဳႋင္းသို႔ ၇ဦးသာ လိုက္ပါခြင့္ျပဳခဲ့သည္။ ဇနီးသည္ ေနာ္ေစးထယ္တစ္ေယာက္ ခင္ပြန္းသည္၏ ႐ုပ္အေလာင္းကို ပိတ္ျဖဴပတ္လ်က္သာ ျမင္ေတြ႕လိုက္ရၿပီး မ်က္ႏွာကိုေတာ့ လွစ္ဟထားသျဖင့္ မ်က္ႏွာကိုသာ ျမင္ခြင့္ရခဲ့ သည္။ မည္မွ်အထိ ႐ိုက္ႏွက္စစ္ေဆးထားသည္မသိ၊ မ်က္ႏွာတျပင္လံုး ပိန္း၍ေနသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ဖူးေရာင္၍ တျပင္ထဲ ျဖစ္၍ေနသည္။ ေနာ္ေစးထယ္အတြက္ ေရႊေတာင္ႀကီးၿပိဳခဲ့ၿပီေကာ။ က်န္ခဲ့သည့္ ကေလး ၆ေယာက္ႏွင့္ ေလာကကို မည္သို႔ရင္ ဆိုင္မည္နည္း။ ၉ႏွစ္သမီးအရြယ္ ေနာ္ေဖာေလာလမွာ ေမြးရာပါ ေျခဖ၀ါးမပါဘဲ ဒူးဆစ္နားအထိ ေျခတဖက္ကတို၍ေနသည္။ ဒုကၡိတ သမီးငယ္ေလး အနားမွာလည္း အေဖဆိုတာ မရွိေတာ့ “ဘုရားသခင္ကယ္ေတာ္မူပါ”ဟု ဆုေတာင္း႐ံုကလြဲလို႔ ေနာ္ ေစးထယ္ ဘာမွ် မတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။
က်န္ ၁၅ဦးကိုေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ရွစ္မိုင္ ေအာင္သေျပစစ္ေၾကာေရးစခန္းသို႔ ေခၚေဆာင္လာၿပီး ဆက္လက္စံုစမ္း စစ္ေဆးမႈျပဳခဲ့ သည္။ စစ္ေဆးခံရသူမ်ားထဲတြင္ အိမၼဲၿမိဳ႕နယ္ NLD စည္း႐ံုးေရးမွဴး ေစာမ်ဳိးခ်စ္တစ္ေယာက္ ေသလုေမ်ာပါးမတတ္ သတိလစ္ ကာ လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ႏွင့္ တို႔၍ ႏွိပ္စက္ၫွင္းပမ္း အစစ္ေဆးခံခဲ့ရသည္။ ေစာမ်ဳိးခ်စ္ သတိလစ္ ေမ့ေမ်ာေနစဥ္ ရဲခ်ဳပ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ရီ ကိုယ္တိုင္က “ဒီေကာင္ ဒီလိုႏိွပ္စက္ခံရတာ ေခါင္းမာလို႔ ျဖစ္ရတယ္။ သတိျပန္ရလို႔ ဆက္ေခါင္းမာေနမယ္ဆိုရင္ ေစာစတန္ ေဖာ့ သြားရာလမ္းကိုပဲ သြားရမယ္”ဟု ႀကိမ္းေမာင္းေျပာဆိုခဲ့သည္။
ေစာမ်ဳိးခ်စ္ သတိရလာေတာ့ အသက္ ၇၀အရြယ္ ေက်းရြာ NLD ဥကၠဌ ေစာဖိုး႐ိုင္းက သူတို႔ျဖစ္ခ်င္တာကိုပဲ ၀န္ခံတရား႐ံုးတင္ ၍ စီရင္ခ်က္ခ်ရန္သာ က်န္ေတာ့သည္။
ဘုရားသခင္၏ ေက်းဇူးေတာ္ေၾကာင့္ေပလား။ ေစာမ်ဳိးခ်စ္ႏွင့္ အဖြဲ႕တို႔အား ကယ္မမည့္သူမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ေစာစံဖိုး သင္၏ သမီးျဖစ္သူ ေနာ္နယ္သီသင္(ရဲမွဴး အၿငိမ္းစား)၊ ရန္ကုန္တုိင္း ရဲမွဴးႀကီး ျဖစ္ခဲ့ေသာ ၀င္းႏိုင္ထြန္း ၁ပြင့္ရာထူးႏွင့္ သတင္း တပ္ဖြဲ႕တြင္ အတူလုပ္ကိုင္ခဲ့သူ တကူဆိပ္ရြာသူ ရဲေမေနာ္ေမရီ(၃ပြင့္)ႏွင့္ အိမၼဲၿမိဳ႕နယ္ NLD ဥကၠဌ ဦးေမာင္ေမာင္ႀကီးႏွင့္ အဖြဲ႕ ၀င္မ်ားႏွင့္ အဖိုက္ရြာသူ ေနာ္စႏိုး၀ိႈက္တို႔က အမႈမွန္ ေပၚေပါက္ေစရန္ အပူတျပင္း လိုက္လံ၍ စံုစမ္းရာ ဗုံးေဖါက္ခဲ့သူဟု စြပ္စြဲခံ ရသည့္ ေစာသာျဖဴသည္ ၂၀၀၅ ေမလတြင္ ရန္ကုန္တြင္မရွိဘဲ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနေၾကာင္း ၎၏ ကုမၸဏီမွ အစုရွယ္ယာရွင္ ဒ႐ိုက္တာတစ္ဦးပါ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ လာေရာက္၍ အစစ္ေဆးခံ ထြက္ဆိုခဲ့သျဖင့္ NLD ၿမိဳ႕နယ္ စည္း႐ံုးေရးမွဴး ေစာမ်ဳိးခ်စ္ အပါအ၀င္ ၁၅ဦးကို တရားေသ လႊတ္ေပးခဲ့ရေတာ့သည္။
ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေျမာင္းျမခ႐ိုင္ ဥကၠဌ ဒုတိယ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ၾကည္ထြဋ္၀င္း တကူဆိပ္ရြာသို႔ ေရာက္လာၿပီး ေစာစတန္းေဖာ့၏ ဇနီး ေနာ္ေစးထယ္အား ေတြ႕ဆံုကာ ဤကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ မည့္သည့္အဖြဲ႕အစည္းကိုမွ် မတိုင္ၾကားရန္၊ အိမ္အသစ္ေဆာက္ လုပ္ေပးမည္။ လစဥ္ အၿမဲေထာက္ပံ့သြားမည္ဟု ကတိေတြေပးကာ ၾကည္ထြဋ္၀င္းမွ ၃သိန္း ၆ေသာင္းက်ပ္၊ အိမၼဲၿမိဳ႕နယ္ ပညာ ေရးဌာနႏွင့္ က်န္းမာေရးဌာနတို႔က ေငြ ၁သိန္းက်ပ္စီ အျခားလူမႈအဖြဲ႕အစည္းမွ ၁သိန္း စုစုေပါင္း ေငြ ၅သိန္း ၆ေသာင္းက်ပ္ ေပးၿပီးေနာက္ ယခုထိ ေနာက္ထပ္ဘာမွ် မရရွိေတာ့ေပ။ ဒုတိယ ဗိုလ္မွဴးႀကီးၾကည္ထြဋ္၀င္းလည္း ယခုထိ ဘယ္ ဆီေရာက္ေန သည္ကို မသိရေတာ့ပါ။ ေသဆံုးသူ ေစာစတန္းေဖာ့သည္ ႏိုးၾကားသည့္ ကရင္အမ်ဳိးသား အစိုးရ၀န္ထမ္း အလယ္တန္းျပ ဆရာတစ္ဦးျဖစ္သည့္အျပင္ သူ၏ မိဘႏွစ္ပါးမွာလည္း အိမၼဲၿမိဳ႕နယ္၊ ႀကိဳကုန္းေက်းရြာ အလယ္တန္းျပဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ျဖစ္ခဲ့ ၾကသည္။
ေစာစတန္းေဖာ့သည္ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မည့္ KPP ပါတီ ဒုဥကၠဌ ေဒါက္တာေစာစိုင္မြန္သာ၏ တူျဖစ္ေသာ္လည္း ၎တို႔ ဒုကၡ ေရာက္စဥ္ ေဒါက္တာေစာစိုင္မြန္သာမွ မည္သည့္အကူအညီမွ် မရရွိခဲ့ဟု ၎၏ဇနီးသည္ ေနာ္ေစးထယ္က ေျပာျပသည္။
၂၀၀၆ ခုႏွစ္တြင္ ICRC ၏ အကူအညီျဖင့္ ေနာ္ေစးထယ္သည္ သမီးငယ္ ေနာ္ေဖာေလာလအား ေျခတုတပ္ဆင္ရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မသန္မစြမ္းေဆး႐ံုတြင္ လာေရာက္ျပသခဲ့သည္။ ေဆး႐ံုမွ ၃လခြဲ ၾကာမည္ဆို၍ အခက္အခဲျဖစ္ေနရာ အိမၼဲ NLD ဥကၠဌ ဦး ေမာင္ေမာင္ႀကီးႏွင့္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နယ္ NLD အတြင္းေရးမွဴး မန္းမ်ဳိးခ်စ္တို႔၏ အကူအညီျဖင့္ တစ္လေက်ာ္ကာလအတြင္း ေျခတု တပ္ဆင္၍ အဆင္ေျပသြားခဲ့သည္။
ေနာ္ေစးထယ္တို႔ မိသားစုအား မ်ဳိးဆက္သစ္ ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုႀကီးတို႔က ေငြက်ပ္တစ္သိန္းခြဲ၊ ေနာ္အုန္းလွႏွင့္ အဖြဲ႕က ေငြက်ပ္ ၂သိန္း၊ မစုစုေႏြးက ေငြက်ပ္ ငါးေသာင္း အသီးသီး ကူညီပံ့ပိုးေပးခဲ့ၾကသည္။
ဤရင္နင့္ေၾကကြဲဘြယ္ ျဖစ္ရပ္ႀကီးကို ရင္ဆိုင္ေတြ႕ႀကံဳခံစားခဲ့ရေသာ ကရင္တိုင္းရင္းသား ေစာစတန္းေဖာ့ႏွင့္ ဇနီးတို႔ မိသားစု၊ NLD အိမၼဲၿမိဳ႕နယ္စည္း႐ံုးေရးမွဴး ေစာမ်ဳိးခ်စ္တို႔အဖြဲ႕၏ ဇာတ္လမ္းကို အိမၼဲ NLD ဥကၠဌ ဦးေမာင္ေမာင္ႀကီးက က်ေနာ့္အား စိတ္ ရွည္လက္ရွည္ျဖင့္ သူသိသမွ် အခ်က္အလက္မ်ားကို ေျပာျပၿပီးသည့္ေနာက္ က်ေနာ့္ရင္ထဲတြင္ ဆို႔နစ္ေၾကကြဲစြာ ခံစားခဲ့ရပါ သည္။
၂၀၁၀ ဧၿပီလ ျမန္မာသႀကၤန္ပြဲေတာ္ ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္း X2O မ႑ပ္ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈတြင္လည္း ယခုကဲ့သို႔ အျပစ္မဲ့ သား ေကာင္မ်ားကို ဖမ္းဆီးၿပီး ၫွင္းပမ္းႏွိပ္စက္ျခင္း၊ မတရား ၀န္ခံခိုင္းျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္မည္ကို က်ေနာ္ စိုးရြံ႕ေနမိပါသည္။
“မေကာင္းမႈဟူသည္ ဆိတ္ကြယ္ရာ မရွိ”
“တရားဥပေဒ အထက္က မည္သူမွ် မရွိေစရ”
ဆိုေသာ ေဆာင္ပုဒ္သည္ ဘယ္ေသာအခါမွ အေကာင္အထည္ေပၚ၍ လာမည္နည္း။ တဖက္သတ္ေရးဆြဲထားသည္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕ စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ၊ တဖက္သတ္ ထုတ္ျပန္ထားေသာ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒျဖင့္ ၂၀၁၀ အေယာင္ေဆာင္ ေရြးေကာက္ပြဲကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ျပည္သူတို႔ လိုလားေသာ အမွန္တရားႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးသည္ ေ၀းကြာၿမဲ ေ၀းကြာေနေပလိမ့္ဦးမည္။
(ဆက္ဖတ္ရန္...................)
ဖတ္ၿပီးၿပန္ေခါက္သိမ္းေပးခဲ့ပါ...
ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏုိင္ငံအတြင္းျဖစ္ရွိေနေသာ ႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္ျပည္တြင္းစစ္ႀကီး၏ အဓိကေသာ့ခ်က္ျပႆနာ သည္ ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းေရးျပႆနာျဖစ္သည္။ ဘာသာစကား၊ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ေနာက္ခံသမုိင္း၊ စုစည္း ေနထုိင္ရာနယ္ေျမ နယ္ေျမေဒသခ်င္းမတူညီေသာ လူမ်ဳိးမ်ားစုေပါင္းေနထုိင္သည့္ ႏုိင္ငံတစ္ခုအတြင္း လူမ်ဳိးစုမ်ား အတူေနထုိင္ေရး၊ တနည္းအားျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းေရးျပႆနာသည္ အဓိကျပႆနာႀကီးျဖစ္သည္။ ၄င္းျပႆနာကုိ ပကတိအေနအထားႏွင့္ကုိက္ညီမွန္ကန္စြာမေျဖရွင္း အာဏာရသူတုိ႕က မိမိတုိ႕ဆႏၵအရ လုိရာဆြဲ ပုံစံခ် အမည္ခံျပည္ေထာင္စုကုိဖြဲ႕စည္းခဲ့သျဖင့္ ညီအစ္ကုိလူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္း ျပင္းထန္စြာစစ္ခင္းရေသာ လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ ယင္းစစ္ပြဲေၾကာင့္ စစ္တပ္သည္အေရးပါအရွိန္အဝါရလာၿပီး ေနာက္ဆုံးအာဏာ သိမ္းသည့္အထိ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ သုိ႕ႏွင့္ တစ္ပါတီအာဏာရွင္အစုိးရ၏ စုိးမုိးဖိႏွိပ္မႈကုိ ျပည္သူတစ္ရပ္လုံး ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာစြာခံခဲ႕ရသည္။ စီးပြားေရးအရလည္း မႀကဳံဘူးေအာင္ဆင္းရဲငတ္မြတ္လာရသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ဤစုစည္းေနထုိင္ေရး သုိ႕မဟုတ္ ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းေရးျပႆနာကုိ အျမန္ဆုံး ေျဖရွင္းရန္ လုိအပ္ေနေပသည္။
ျပႆနာတစ္ရပ္ကုိ ေျဖရွင္းရာတြင္ ျပႆနာျဖစ္ေပၚလာရျခင္းအေျခခံကုိ ေလ့လာရန္လုိအပ္ေပသည္။ သမုိင္း ကုိျပန္ၾကည့္လ်ွင္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏုိင္ငံတြင္ လူမ်ဳိးအခ်ဳိ႕တုိ႕သည္ သီးျခားႏုိင္ငံမ်ားျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္းၾကာရွည္စြာ ေနထုိင္လာ ခဲ့ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕လူမ်ဳိးတုိ႕မွာလူဦးေရ၊ ဓနအင္အား၊ စစ္အင္အားနည္းပါးသျဖင့္ လက္ေအာက္ခံဘဝႏွင့္ ေနထုိင္ လာခဲ့ရသည္။ သုိ႕ေသာ္ ဧကရာဇ္ ပေဒသရာဇ္စနစ္တြင္ ဘ႑ာဆက္သရန္သာအဓိကျဖစ္ၿပီး မိမိတုိ႕အႀကီးအကဲႏွင့္ မိမိတုိ႕လူမ်ဳိးေဒသကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနထုိင္လာခဲ့ရသည္။ တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ စစ္အင္အားႀကီးမားေသာ ဘုရင္တပါးပါးက နီးစပ္ရာ ဧကရာဇ္ဘုရင့္္နယ္ေျမမ်ားကုိ တုိက္ခုိက္သိမ္းပုိက္ႏုိင္ခဲ့သျဖင့္ က်ယ္ျပန္႕ေသာ ႏုိင္ငံအသြင္ေရာက္ခဲ့သည္။ သုိ႕ေသာ္ အင္အားနည္းပါးလာႏွင့္ ထုိအင္ပါရာႏုိင္ငံသည္လည္း ၿပဳိကြဲပ်က္စီး ရျပန္သည္။ စစ္အင္အားေကာင္းေသာ အေလာင္းဘုရားႏွင့္ ဘုိးေတာ္ဘုရားတုိ႕က မြန္ႏွင့္ရခိုင္ျပည္ကုိသိမ္းၿပီး ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ အင္ပါရာႏုိင္ငံေတာ္ကုိ တည္ေဆာက္အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ဤအေျခခံကုိယူၿပီး အတုအေယာင္ျပည္ေထာင္စုကုိ လွည့္စားပုံေဖာ္ခဲ့သျဖင့္ ယေန႕အထိျပႆနာ ေပၚေနရျခင္းျဖစ္သည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ စစ္မွန္ေသာျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္္ေရးအေျခခံကုိိ ေတာင္တန္းေဒသ လူမ်ဳိးစု ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ညွိႏႈိင္းၿပီးခ်မွတ္သြားခဲ့သည္။ သုိ႕ေသာ္ ၄င္းႏွင့္ လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္မ်ား ခ်ဳပ္ဆုိခဲ့ေသာ စာရြက္ စာတမ္းမ်ားသည္လည္း ၄င္းနည္းတူေျမျမဳပ္သင္ၿဂဳိဟ္ခံခဲ့ရသည္။ ဦးႏုေခါင္းေဆာင္ေသာ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္ မ်ားသည္ အသြင္အားျဖင့္ ျပည္ေထာင္စု (Federal State) လက္ေတြ႕အားျဖင့္ တစ္ျပည္ေထာင္စနစ္ (Unitary State) ျဖစ္ေသာ အမည္ခံျပည္ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းပုံကုိ ဦးခ်န္ထြန္းအား ေရးဆြဲေစခဲ့သည္။ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိရာတြင္ မပါဝင္ခဲ့ေသာ တနည္းအားျဖင့္ အဂၤလိပ္တုိ႕ စည္း႐ုံးဖဲ့ထုတ္မႈကုိ မစုိးရိမ္ရေသာ ကရင္၊ မြန္၊ ရခုိင္ လူမ်ဳိးမ်ားကုိမူ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး၏ အဂၤါရပ္မ်ားႏွင့္ မည္မ်ွျပည့္စုံေစကာမူ မည္သည့္အခြင့္အေရးမ်ွမေပးခဲ့ပါ။ အထပ္ထပ္ခါခါ ဆႏၵျပ တုိက္ပြဲဝင္ေတာင္းဆုိေသာအခါမွ မေျပာပေလာက္ေသာ အခြင့္အေရးတစ္ခ်ဳိ႕က္ိုေပးခဲ့သည္။ ကရင္လူမ်ဳိးတုိ႕မွာ အဂၤလိပ္တုိ႕လက္ထက္က ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ စစ္တပ္ အရွိန္အဝါေၾကာင့္ မြန္ႏွင့္ ရခုိင္တုိ႕ထက္ ေစာလ်င္စြာ ျပည္နယ္ရခဲ့သည္။
တုိင္းရင္းသားညီအစ္ကုိအခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးခ်စ္ၾကည္ေအးခ်မ္းစြာ ျပႆနာကုိမေျဖရွင္းဘဲ ၄င္းတုိ႕ေရးဆြဲ ထားေသာ ဥပေဒကုိ ဘုရားေဒသနာကဲ့သုိ႕မွတ္ယူၿပီး အေသဆုပ္ကုိင္ထားကာ စစ္သားႏွင့္ ပုလိပ္ကုိသုံး၍ ဖီဆန္ သူမ်ားကုိ က်ည္ဆန္ႏွင့္ေထာင္ဒဏ္မ်ားေပးခဲ့သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္ေပၚ လာခဲ့ရသည္။
ကမၻာသိ ျမန္မာသိ သစၥာကတိျဖင့္ ခ်ဳပ္ဆုိခဲ့ေသာ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါသေဘာထားကုိ အေျခခံၿပီး ႏုိင္ငံ ေတာ္ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒတြင္(၁ဝ) ႏွစ္ျပည့္၍ အက်ဳိးမရွိဟုျမင္ပါက ရွမ္းျပည္နယ္ႏွင့္ ကရင္နီျပည္နယ္တုိ႕ကုိ ခြဲထြက္ခြင့္ေပးထားသည္။ သုိ႕ေသာ္၄င္းတုိ႕သည္ ခြဲထြက္ျခင္းကုိမေတာင္းဆို ျပည္နယ္အခြင့္အေရး ပုိေပးရန္ ေတာင္း ဆုိသည္ကုိပင္ မေပးခဲ့သျဖင့္ ေတာ္လွန္ေရးစစ္ပြဲမ််ားပုိမုိက်ယ္ျပန္႕ခဲ့ေလသည္။ ယခုဆုိလ်ွင္ လူဦးေရ အေတာ္အတန္ရွိၿပီး ထင္ရွားေသာလူမ်ဳိးတုိင္းတြင္ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ဖြဲ႕ႏွင့္ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ရွိေနသည္။ ဤစုစည္းညီၫြတ္စြာ ပူးေပါင္းေနထုိင္ေရးျပႆနာကုိ ဦးႏုက အတုအေယာင္ျပည္ေထာင္စုျဖင့္ လွည့္စားေျဖရွင္း ခဲ့သည္။ ဦးေနဝင္းက ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္သေဘာတရားျဖင့္ ကာရံဖုံးလႊမ္းၿပီး တစ္ျပည္ေထာင္စနစ္ျဖင့္ ေျဖရွင္းခဲ့သည္။ မည္သည့္နည္းကမ်ွ မေျဖရွင္းႏုိင္ခဲ့ေခ်။ ပကတိအေျခအေနႏွင့္ ဆန္႕က်င္ၿပီး ျပႆနာကို ဆႏၵစြဲျဖင့္ ေျဖရွင္းခဲ့သျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးဒဏ္ခတ္ျခင္းကုိ ခံသြားၾကရၿပီးျဖစ္သည္။
ကၽြႏ္ုပ္တုိ႕ႏုိင္ငံ၏ ပကတိအေနအထားႏွင့္ ကုိက္ညီေသာ ျပည္ေထာင္စုကုိ မည္သုိ႕တည္ေဆာက္ ရမည္နည္း။ ကမၻာေပၚတြင္ မတူကြဲျပားေသာလူမ်ဳိးမ်ားကုိအေျခခံၿပီး နုိင္ငံမ်ားစြာကုိ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု စံနစ္ျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။ ဥပမာ ဆုိဗီယက္ယူနီယံ၊ အိႏိၵယ၊ ဆြစ္ဇာလန္၊ ယူဂုိစလားဗီးယားႏွင့္ ခ်က္ကုိ စလုိဗက္ကီးယား ႏုိင္ငံတုိ႕ျဖစ္သည္။ ၄င္းႏုိင္ငံမ်ားသည္ လူမ်ဳိးေရးအရ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏုိင္ငံႏွင့္ဆင္တူမႈရွိသည္။ မတူေသာလူမ်ဳိးကြဲမ်ား အတြင္း လူဦးေရမ်ားေသာ(သုိ႕မဟုတ္) ယဥ္ေက်းမႈအသိပညာတုိးတက္ေသာ (သုိ႕မဟုတ္) စစ္ေရး၊ စီးပြားေရးတုိ႕ တြင္ အားေကာင္းေသာလူမ်ဳိးတမ်ဳိးက အျခားလူမ်ဳိးမ်ားကုိ လက္ေအာက္ခံအျဖစ္ႏွင့္ စုစည္းထား၍မရ။ ရပါကလည္း မၿမဲႏုိင္။ မေအးခ်မ္းႏုိင္ပါ။ ေက်နပ္ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္ စုစည္းၾကမည္ မဟုတ္ေပ။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏုိင္ငံအတြက္ ျဖစ္သင့္ေသာ ျပည္ေထာင္စုမွာ ဘာသာစကား၊ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ေနာက္ခံသမုိင္း၊ စုစည္းေနထုိင္ေသာေဒသ၊ ထုိက္သင့္ေသာ လူဦးေရ၊ ဖူလုံေသာစီးပြားေရးအေျခခံတုိ႕ႏွင့္ ျပည္စုံက ၎လူမ်ဳိးအတြက္ ျပည္နယ္တခုဖြဲ႕စည္းေပးရန္ လုိသည္။ ျပည္နယ္အက်ယ္ဝန္းႏွင့္ တည္ေနရာတုိ႕မွာ ၎စုစည္းေနထုိင္ရာ ေဒသေပၚတြင္ ရွိရမည္။ ထုိျပည္နယ္မ်ားသည္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမရွိေသာ ကုိယ္ပုိင္ျပဌာန္းခြင့္ အခြင့္အာဏာဆုိသည္မွာ ၄င္းတုိ႕ျပည္နယ္အေျခအေနႏွင့္ ကုိက္ညီေသာ ဥပေဒကုိ ၎တုိ႕ေရးဆြဲပုိင္ခြင့္ ျပဌာန္းပုိင္ခြင့္၊ ၄င္းတုိ႕ျပည္နယ္ကုိ ၄င္းတုိ႕ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သူမ်ားႏွင့္ ေ႐ြးခ်ယ္အုပ္ခ်ဳပ္ ပုိင္ခြင့္၊ ၄င္းတုိ႕ျပည္နယ္ အတြင္း တရားစီရင္ပုိင္ခြင့္မ်ား ရွိရသည္။
အထက္ပါအဂၤါရပ္(သုိ႕မဟုတ္)အေျခခံအခ်က္မ်ားတြင္ အားနည္းမႈရွိေသာလူမ်ဳိးစုငယ္မ်ားကုိမူကုိယ္ပိုင္ျပဌာန္း ခြင့္ ျပည္နယ္တခုအတြင္း ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျပည္နယ္၊ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေဒသ လူမ်ဳိးစုေဒသ စသည္ျဖင့္ လူမ်ဳိးငယ္မ်ား၏အခြင့္အာဏာကုိ ထိုက္သင့္သလုိေပးထားရမည္။ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး၏ အမ်ဳိးသားဆုိင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ မႈကုိ တားဆီးပိတ္ပင္ထားျခင္းမ်ဳိးမရွိဘဲ အားေပးသြားရမည္ျဖစ္သည္။
အရြယ္အစားအားျဖင့္ မတူညီေသာ္လည္း ကုုိယ္ပုိင္ျပဌာန္းခြင့္ ျပည္နယ္မ်ားတြင္ အခြင့္အာဏာမ်ား တူညီစြာ ရွိရမည္။ ၎ျပည္နယ္မ်ားကုိ ကုိယ္စားျပဳေသာ ကုိယ္စားလွယ္အညီအမ်ွျဖင့္ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ (သုိ႕မဟုတ္) အထက္လႊတ္ေတာ္ကုိဖြဲ႕စည္းၿပီး ျပည္ေထာင္စုဆုိင္ရာ အဆင့္ျမင့္ေသာအာဏာမ်ားကုိ ေပးအပ္ထားရမည္။
ျပည္ေထာင္စုအစုိးရသည္ ျပည္နယ္မ်ားအေနျဖင့္ မလုပ္သင့္ေသာ သုုိ႕မဟုတ္ ျပည္နယ္မ်ားက လႊဲအပ္ ထား ေသာ အခြင့္အာဏာမ်ားႏွင့္ လုပ္ငန္းမ်ားကုိ ကုိင္တြယ္လုပ္ေဆာင္သြားရမည္။ ဥပမာ - ႏုိင္ငံျခား ဆက္သြယ္ေရး၊ ျပည္ေထာင္စုကာကြယ္ေရး၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ ေငြေၾကး႐ိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေဝေရးႏွင့္ လူမႈေထာက္ပံ့ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းတုိ႕ကုိ လုပ္ေဆာင္သြားရန္ ျဖစ္သည္။
ဤသည္မွာ စစ္မွန္ေသာျပည္ေထာင္စုတစ္ခု၏ ဖြဲ႕စည္းပုံဆုိင္ရာ လုိအပ္ခ်က္ျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေပါင္းစုံမွ ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းပုံမ်ားကုိ ေလ့လာ၊ မိမိတုိ႕ႏုိင္ငံအေျခအေနႏွင့္ ေပါင္းစပ္၊ လူမ်ဳိးစုံေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ညွိႏႈိင္းၿပီး ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္စုိးမုိးမႈကင္းေသာ အမ်ားလက္ခံႏုိင္သည့္ပုံစံသစ္ျဖင့္ စစ္မွန္ေသာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္ စုကုိ ဖြဲ႕စည္းႏုိင္မွသာ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ႏုိင္ငံအတြင္းျဖစ္ရွိေနသည့္ လူမ်ဳိးေရးအရ မုန္းတီးမႈ၊ ရန္ျပဳတုိက္ခုိက္မႈမ်ားကုိ ေျဖရွင္း ႏုိင္ေပလိမ့္မည္။
လူမ်ဳိးေရးအရ ႏွစ္ေပါင္းရွည္ၾကာစြာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာျပႆနာကုိ အတုအေယာင္ျပည္ေထာင္စုျဖင့္ လွည့္စား၍ မရပါ။ ပုိမုိစုစည္းအားေကာင္ရန္ဆုိၿပီး တစ္ျပည္ေထာင္စနစ္ျဖင့္ လူမ်ဳိးကြဲအသြင္ကုိ ေဖ်ာက္ဖ်က္ရန္ ႀကိဳးပမ္းမႈ သည္လည္း အားမေကာင္းႏုိင္ဘဲ ပုိ၍ပုိ၍သာအားနည္းလာေစခဲ့သည္ကုိ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆုံးမ်ဳိးဆက္ အႏွစ္ငါးဆယ္ေက်ာ္ လက္ေတြ႕နယ္ပယ္တြင္ စမ္းသပ္ခဲ့ၿပီးျဖစ္၍ လမ္းမွန္ကုိေလ်ွာက္ၾကရန္ သင့္ၿပီ။ လူမ်ဳိးေရး အရျဖစ္ေပၚေနေသာျပႆနာမ်ားကုိ ေျဖရွင္းၿပီး ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရး၊ လူ႕အခြင့္ အေရးမ်ားကုိပါ ျဖည့္စြက္ လုုိက္ပါက တမ်ဳိးသားလုံးစည္းလုံးညီၫြတ္ေရးကုိ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ရရွိလာပါလိမ့္မည္။ ထုိအခါ ေအးခ်မ္း သာယာၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေသာျပည္ေထာင္္စုႀကီးကုိ လြယ္ကူစြာ အမွန္တကယ္ ေဖာ္ေဆာင္ ႏုိင္ပါလိမ့္မည္။
နိုင္ဟံသာ
http://www.kaowao.org/b/2010art-june-17.php မွကူးယူေဖာ္ၿပသည္။
(ဆက္ဖတ္ရန္...................)
ဖတ္ၿပီးၿပန္ေခါက္သိမ္းေပးခဲ့ပါ...
ပဒိုမန္းရွာလားဖန္း ႏွစ္ႏွစ္ၿပည့္ေအာက္ေမ့ဖြယ္ အမွတ္တရ
အတီးမန္းရွာေရ … အတီးက အတီးရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ၊ အတီးရဲ႕ အခ်စ္ေတြကို က်မတို႔ ကရင္အမ်ဳိး သားထုအတြက္သာမက တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေပါင္းစံုကိုပါ ေ၀ငွထားခဲ့ၿပီး ေဟာဒီကမၻာႀကီးထဲကေန သူရဲ ေကာင္းပီသစြာနဲ႔ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေပမယ့္ က်မတို႔ကေတာ့ အတီးရဲ႕အေၾကာင္းကို သတိတရနဲ႔ မေမာႏိုင္မပမ္း ႏိုင္ ေျပာၾကရဦးမွာပါ။ အတီး ေသြးနဲ႔ခင္းခဲ့တဲ့၊ အတီး ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ခရီးဆံုးပန္းတိုင္ဆီကို ဆက္လက္ ခ်ီတက္ရဦးမွာပါ။
အတီးက်ဆံုးခဲ့တဲ့ ညက ေကာ္သူးေလ ေကာင္းကင္ယံမွာ ၾကယ္ႀကီးတလံုး လင္းလက္ခဲ့တယ္ အတီးေရ။ အဲဒီၾကယ္ႀကီးကို ျမစ္၀ကြၽန္းေပၚေဒသကပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ပဲခူး႐ိုးမေပၚကပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ေဒါနေတာင္စဥ္ ေတာင္တန္းေပၚက ၾကည့္ၾကည့္၊ သံလြင္၊ ေသာင္းရင္းနဲ႔ ယြန္စလင္း ျမစ္ကမ္းနံေဘးကပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ႐ႊန္း႐ႊန္းျမျမ လင္းလက္ေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီၾကယ္ႀကီးရဲ႕ လင္းလက္မႈမွာ တည္ၾကည္တဲ့ သစၥာတ ရားေတြ၊ ျမင့္ျမတ္မႈ၊ စြန္႔လႊတ္မႈ၊ အနစ္နာခံမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီၾကယ္ႀကီးဟာ က်မတို႔ အားလံုးကို ခြန္အားမ်ားစြာ ေပးခဲ့တဲ့ ပဒိုမန္းရွာလားဖန္းဆိုတဲ့ ၾကယ္ႀကီးပါပဲ အတီးရယ္။
ပဒိုမန္းရွာလားဖန္းဆိုတဲ့ အတီးကို ေတာ္လွန္ေရးခရီးတေကြ႕မွာ စၿပီးေတြ႕ခဲ့ရေပမယ့္လို႔ ေတာ္လွန္ေရးအ ေပၚထားတဲ့ အတီးရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ အတီးရဲ႕ သစၥာတရားေတြကေတာ့ က်မဘ၀ သက္ဆံုးတိုင္ေအာင္ သတိတရ ရွိေနဦးေတာ့မွာပါ။ အတီးဟာ က်မဆံုဖူး ေတြ႕ဖူးတဲ့ ကရင္အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲ မွာ ထူးျခားတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးပါ။ က်မအတြက္ေတာ့ အတီးဟာ ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္ ႐ံုမက ဖခင္ဆိုလည္း ဟုတ္၊ ဆရာသမားဆုိလည္း ဟုတ္၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လည္း ဟုတ္၊ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ဆိုလည္း ဟုတ္ခဲ့တယ္။
ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ႀကီးတခုျဖစ္တဲ့ မာနယ္ပေလာ ေသာင္းရင္းျမစ္ ကမ္းနံေဘးက ဥယ်ာဥ္ျခံတခု ထဲမွာ အတီးကို က်မ စၿပီးေတြ႕ခဲ့ရတာပါ။ ကရင္ပုဆိုးအေဟာင္း တထည္ကို ခပ္တိုတို၀တ္ၿပီး ဓားမႀကီးတ ေခ်ာင္းနဲ႔ ေပါင္းျမက္ေတြ ရွင္းေနတဲ့ အတီးကို ေတြ႕လိုက္ရတုန္းက က်မယံုေတာင္ မယံုခဲ့ဘူး။ အဲဒီက တည္းက ငါတို႔ေခါင္းေဆာင္ႀကီးဟာ ႐ိုးသားလိုက္တာ၊ ႏွိမ့္ခ်လိုက္တာ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား ပီသလိုက္္တာဆို ၿပီး က်မ ေလးစားဂုဏ္ယူခဲ့ရတာပါ။
အဲဒီေနာက္ေတာ့ မာနယ္ပေလာ ေသာင္းရင္းျမစ္ကမ္းနံေဘးက အတီးတို႔ရဲ႕ အိမ္ေလးကို က်မတို႔ မၾကာခဏ ေရာက္ခဲ့တယ္။ အတီးနဲ႔ မူဂါး စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ့ အသီးအႏံွမ်ဳိးစံုကို က်မတို႔ စားသံုးခဲ့တယ္။ အတီးတို႔ရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး ျဖတ္သန္းမႈ၊ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံမႈ၊ ကရင္ေတာ္လွန္ေရး သမိုင္းအစ၊ အလွည့္အေျပာင္း၊ အခ်ဳိးအေကြ႕၊ အတက္အဆင္းေတြကို က်မတို႔ သင္အံေလ့လာခဲ့ရတယ္။ “ေတာ္လွန္ေရးသမားေကာင္း ေတြဟာ အရာရာကို ေပးဆပ္ရဲၾကတယ္။ စိတ္ေနစိတ္ထား ႏွိမ့္ခ်တယ္၊ လိုအပ္ရင္ သူတို႔အသက္ကိုေတာင္ ေပးၾကဖို႔ ၀န္မေလးၾကဘူး၊ ကရင္ေတာ္လွန္ေရးထဲမွာ ဒီလိုေပးဆပ္သြားတဲ့ ေခါင္ေးဆာင္ေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္”လို႔ အတီးေျပာခဲ့တယ္ေနာ္။
အတီးေျပာခဲ့တဲ့ စကားအတိုင္းပဲ အတီးကိုယ္တိုင္ က်မတို႔ကို လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ ျပသခဲ့တယ္ေနာ္။ မယ္သေရာထာ တိုင္းရင္းသား ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲႀကီး က်င္းပၿပီးတဲ့ေနာက္ ေကအဲန္ယူ တပ္မဟာ(၆)ေဒသကို န၀တက အင္အားအလံုးအရင္းနဲ႔ စစ္ဆင္ေတာ့ ေကအဲန္ယူ အေျခခံေဒသက ျပည္သူေတြဟာ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ကို ကမၻာပ်က္သလို ထြက္ေျပးလာၾကတယ္။ ကေလးသူငယ္ေတြ၊ သားသည္မိခင္ေတြ၊ မသန္မစြမ္းတဲ့သူေတြ၊ သက္ႀကီး႐ြယ္အိုေတြဟာ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ မကူႏိုင္မကယ္ႏိုင္ပဲ ေျပးလႊားေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပလိုင္းရွည္ႀကီးတလံုးကို ေက်ာမွာပိုး၊ ႏို႔စို႔ကေလးတဦးကို ရင္ဘတ္မွာ လြယ္ၿပီး က်န္ကေလးငယ္ (၂)ေယာက္ကို ဘယ္ညာဆြဲကာ လူတန္းႀကီးေနာက္ အမီလိုက္ေနတဲ့ သားသည္မိခင္တဦး အနားကို အတီး အေျပးေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အတီးက အဲဒီအမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ပုလိုင္းရွည္ႀကီးကို ယူၿပီး ေက်ာမွာပိုး၊ ကေလးတေယာက္ကို ေပြ႕ခ်ီၿပီးေတာ့ ဒုကၡသည္ေတြ စုေ၀းရာ သက္ကယ္ေတာအထိ အေရာက္ပို႔ေပးခဲ့တယ္။ ပုလိုင္းရွည္ႀကီးကို လြယ္ပိုးၿပီး ဖုန္ထူထူၾကားမွာ ဒုကၡသည္ေတြနဲ႔အတူ လိုက္ပါသြားတဲ့ အတီးရဲ႕ပံုရိပ္ကို က်မရဲ႕ အျမင္အာ႐ံုထဲမွာ ဒီေန႔အထိ ျမင္ေယာင္ေနဆဲပါ အတီးရယ္။
အတီးနဲ႔ သိကြၽမ္းရင္းႏွီးခဲ့ၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အတီးအေၾကာင္းကို ပိုၿပီးေတာ့ သိလာခဲ့ရသလို ပိုၿပီးေတာ့လည္း ေလးစားလာခဲ့ရပါတယ္။ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရး ေနရာေဒသေတြ ဘယ္လိုပဲ ေျပာင္းေျပာင္း၊ ရာထူးတာ၀န္ေတြ ဘယ္လိုပဲ ေျပာင္းေျပာင္း အတီးရဲ႕ ႐ိုးသားမႈ၊ ႏွိမ့္ခ်မႈ၊ မာန္မာနကင္းမႈ၊ အေနအထိုင္၊ အစားအေသာက္၊ အသံုးအေဆာင္၊ အ၀တ္အထည္အေပၚမွာ ၿခိဳးျခံံေခြၽတာမႈကေတာ့ မေျပာင္းမလဲဘဲ ရွိေနခဲ့တယ္။
ေကအဲန္ယူ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး၊ ပဒိုမန္းရွာလားဖန္းဆိုတဲ့ အတီးမွာရွိတဲ့ အ၀တ္အစားေတြကို ေရတြက္ၾကည့္ရင္ လက္ (၁၀)ေခ်ာင္းေတာင္ မျပည့္ပါဘူး။ ေခါက္ဆြဲကို သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ အတီးဟာ ေစ်းခ်ဳိတဲ့ (၃) ဘတ္တန္ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုတ္ကိုေတာင္မွ တရက္ျခား၊ ႏွစ္ရက္ျခားေလာက္မွ တခါစားခဲ့တယ္။ တကယ္ဆို ဒီထက္မက ေစ်းႀကီးတဲ့ ေခါက္ဆြဲထုတ္ကို ေန႔တိုင္းလိုလို အတီးစားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အတီးက မစားခဲ့ဘူး။ အတီးရင္ထဲမွာ ထမင္းငတ္ေန၊ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ေနရတဲ့ ျပည္သူလူထုေတြ၊ ၀ဥ၊ ေႂကြးဥနဲ႔ မွ်စ္ေတြကိုသာ စားေနရတဲ့ ကရင္ျပည္တြင္းဒုကၡသည္ေတြ ရွိေနခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။
အေျခအေနအရ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွာ တိုက္နဲ႔ကားနဲ႔ ေနရေပမယ့္ အတီးတေန႔မွ မေပ်ာ္ဘူးဆိုတာ က်မသိတယ္။ “က်ေနာ္ ဒီတိုက္အိမ္ႀကီးေပၚမွာ မေနခ်င္ဘူး။ ကားေတြလည္း က်ေနာ္မစီးခ်င္ဘူး။ ဇိမ္ခံရတဲ့ ပစၥည္းေတြကို လည္း က်ေနာ္မလုိခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္က တုိက္ႀကီးေပၚမွာ ေနရေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ လူမ်ဳိးေတြ ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ေနတာ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုေနရတာကို က်ေနာ္မေနခ်င္ဘူး”လို႔ အတီး မၾကာခဏ ေျပာေလ့ရွိ တယ္။ ေတာ္လွန္ေရးသမားဘ၀ ျဖစ္ရတာကို ဂုဏ္ယူေက်နပ္တဲ့ အတီးဟာ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမမွာပဲ လႈပ္ရွားသြား လာခ်င္သူပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေကအဲန္ယူ တပ္မဟာ(၇)နယ္ေျမထဲက အတီးရဲ႕ စခန္းေလးကို အျမဲလိုလို သြားတယ္။ အတီးကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ၿပီးေတာ့ တဲေတြေဆာက္၊ သင္တန္းခန္းမေတြ ေဆာက္ခဲ့တယ္။ သီးပင္စားပင္ေတြ၊ သစ္ပင္ပန္းမာန္ေတြ စိုက္ပ်ဳိးၿပီး ကိုယ္တိုင္လည္း ေရေလာင္းေပါင္းသင္ လုပ္ခဲ့တယ္။
ဒုကၡသည္ စခန္းေတြကိုလည္း အတီးေရာက္တာပါပဲ။ အတီးနဲ႔အတူ ဒုကၡသည္စခန္းတခုကို သြားခဲ့တုန္းက ဖိနပ္မပါ ေျခဗလာနဲ႔ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနတဲ့ ကေလးေတြကို ျမင္ေတာ့ အတီးက အတီးရဲ႕ငယ္ဘ၀ကို သတိတရနဲ႔ ျပန္ေျပာျပတယ္။ “က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္က မိဘေတြက အရမ္းခ်ဳိ႕တဲ့တာ။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ေလးထဲကေန အသက္ ၁၂ႏွစ္အထိ အေမက က်ေနာ့္ကို ဖိနပ္တခါ မ၀ယ္ေပးဖူးဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔႐ြာက ကေလးေတြမွာလည္း ဖိနပ္မရွိၾကဘူး။ က်ေနာ္ဆို အသက္ ၁၂ ႏွစ္အ႐ြယ္အထိ ေျခဗလာနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတာ”။ ဒါေၾကာင့္လည္း အတီးဟာ ဖိနပ္ေဟာင္းေတြဆို မပစ္ရက္ဘူး။ ေဟာင္းလို႔ ပစ္ထားခဲ့တဲ့ သားသမီးေတြရဲ႕ ဖိနပ္ေတြကို အတီးကိုယ္တိုင္ ျပဳျပင္ခ်ဳပ္လုပ္ၿပီးေတာ့ ျပန္စီးခဲ့တယ္။ ဒီလို ၿခိဳးျခံေခြၽတာေပမယ့္ ေရွ႕တန္းက ရဲေဘာ္ေတြ၊ ေျခ၊ လက္၊ မ်က္စိ စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္လိုက္ရတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ အတြက္ေတာ့ အတီးဘယ္ေတာ့မွ လက္မေႏွးခဲ့ဘူး။
အတီးက အမ်ဳိးသားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးကို စိတ္၀င္စားတဲ့ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးေတြအေပၚ မွာလည္း အားေပးခဲ့၊ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့၊ ယံုၾကည္အားထားခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးပါ။ မိခင္အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြ၊ တပ္ေပါင္းစု တာ၀န္ေတြကို အခ်ိန္ျပည့္နီးပါး ထမ္းေဆာင္ေနရေပမယ့္ လူငယ္ေတြ၊ အမ်ဳိးသမီးေတြ ဖိတ္ၾကားတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးပြဲေတြ၊ စကား၀ိုင္းေတြကိုလည္း မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ၿပီးေတာ့ အားေပးစကားေတြ ေျပာခဲ့၊ ႏိုင္ငံေရးတရားေတြ ေဟာခဲ့သူပါ။ လူႀကီးလူငယ္မခြဲ၊ လူမ်ဳိးဘာသာမခြဲ၊ ရာထူး အဆင့္အတန္း မခြဲ၊ အေတြးအေခၚ အယူအဆမခြဲဘဲ လူတိုင္းကို တန္းတူရည္တူ တန္ဖိုးထားၿပီး တေလးတစားရွိတဲ့ အတီးကို က်မတို႔ ဘယ္လိုေမ့ေပ်ာက္လို႔ ရႏိုင္မွာလဲ။
က်မအတြက္ကေတာ့ အတီးရဲ႕ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြအေပၚ ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ သစ္ပင္ပန္းမာန္ေတြအေပၚမွာ ျမတ္ႏိုးတြယ္တာစိတ္က အမ်ားနဲ႔ မတူတဲ့ ထူးထူးျခားျခား အမွတ္ရစရာေတြပါ။ က်မေရးတဲ့ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြကို ဘယ္သူမွ သတိမထားမိေသးတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက အတီးက က်မကို အားေပးခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း စာေတြ အေရးစိပ္လာတဲ့အခါမွာလည္း က်မရဲ႕ စာေတြ၊ က်မရဲ႕ ကဗ်ာေတြကိုဖတ္ၿပီး တေလးတစားနဲ႔ ခ်ီးက်ဴးခဲ့တယ္။ “ခိုင္မာေရ ခင္ဗ်ားေရးတဲ့ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ကရင္ထဲမွာ ဒီလို စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ေရးတဲ့လူက သိပ္ရွားတယ္။ တကယ္ဆို က်ေနာ္တုိ႔ လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အေၾကာင္းအရာ၊ အျဖစ္အပ်က္၊ အေျခအေနေတြကို ေရးမယ္ဆို ေရးစရာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ေရးပါဗ်ာ၊ က်ေနာ္ေတာ့ အားေပးတယ္”။ က်မကို ဒီလိုအားေပးခဲ့သလို တရင္းတႏွီးနဲ႔လည္း ေနာက္ေျပာင္ခဲ့ဘူးတယ္။ “က်ေနာ္က စာေရးဆရာမ၊ ကဗ်ာဆရာမကို ေခြၽးမ သိပ္ေတာ္ခ်င္တာ။ က်ေနာ္ ေတာ္ခ်င္တဲ့ ေခြၽးမကလည္း က်ေနာ့္ သားကို မႀကိဳက္၊ က်ေနာ့္ သားကလည္း က်ေနာ္ေတာ္ခ်င္တဲ့ ေခြၽးမကို မႀကိဳက္”လို႔ ေျပာၿပီး ရယ္ေမာေနတဲ့ အတီးမ်က္ႏွာကို က်မ ျမင္ ေယာင္ေနေသးတယ္။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ထဲက စာေပေတြကို ေလ့လာလုိက္စားၿပီး ကေလာင္စေသြးခဲ့တဲ့ အတီးဟာ ေရဆန္၊ မန္းရွာ၊ မန္းရွာလားဖန္း၊ နန္႔ဇိုယာဖန္း၊ ေလ့လာသူတဦး၊ တိုက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္တဦးဆိုတဲ့ ကေလာင္အမည္ေတြနဲ႔ ကဗ်ာေတြ၊ အေတြးအေခၚနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရး ေဆာင္းပါးေတြကို ေကအဲန္ယူကထုတ္တဲ့ သႏူးထူးဂ်ာနယ္၊ ေထာမဲပါဂ်ာနယ္၊ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမထုတ္ မဒတ ဂ်ာနယ္နဲ႔ အျခားသတင္းစာ၊ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ အျမဲလိုလို စာေတြေရးခဲ့တယ္။ စာေတြ ကဗ်ာေတြကိုခ်စ္၊ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြကို ကိုယ္တိုင္လည္း သီကံုးေရးဖြဲ႕တဲ့ အတီး ဟာ ကဗ်ာဆရာ၊ စာေရးဆရာ၊ ပန္းခ်ီ၊ ကာတြန္းစတဲ့ စာေပေရးရာ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးငယ္ အားလံုးကိုလည္း တန္ဖိုးထား ေလးစားသူပါ။
မာနယ္ပေလာက်ၿပီးေနာက္ သႏူးထူးဂ်ာနယ္ ထုတ္ေ၀ေရးကိစၥကို အတီးကိုယ္တိုင္ တာ၀န္ယူေဆာင္႐ြက္ ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဂ်ာနယ္ထုတ္ေ၀ေရးအတြက္ က်မကို အျမဲလိုလို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးခ့ဲ၊ အတီးကိုယ္တိုင္လည္း ေတာ္လွန္ေရး နယ္ေျမေရာက္ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြဆီမွာ တေလးတစားနဲ႔ စာမူေတြေတာင္းခဲ့၊ က်မကိုလည္း ကဗ်ာေတြ စာေတြေရးဖို႔ တိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ခဲ့။ ကိုယ္တိုင္လည္း ကေလာင္အမည္မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ တကုန္းကုန္းနဲ႔ ေရးခဲ့တာေတြဟာ က်မ မ်က္၀န္းထဲမွာ တရစ္၀ဲ၀ဲပါ။ က်မ ဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရႏိုင္တာက ဂ်ာနယ္အတြက္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕မွာ က်မတို႔စာစီ၊ စာ႐ိုက္၊ ဒီဇိုင္းေတြ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မွာ အတီးက ေနာက္ေဖး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ င႐ုပ္သီးစိမ္းေတြ ေထာင္း၊ ဟင္း႐ြက္စံု တာလေပါ့ဟင္းကို က်က်နန ခ်က္ၿပီး က်မတို႔ကို ေကြၽးခဲ့။ က်မတို႔ စားခဲ့တဲ့ ပန္းကန္ေတြကိုလည္း အားလံုးသိမ္းက်ဳံးၿပီး ေဆးေၾကာေပးခဲ့ တာေတြပါ။
အတီးက တပည့္၊ ရဲေဘာ္ေတြအေပၚမွာ နားလည္မႈ၊ ၾကင္နာမႈရွိ႐ံုမက သားသမီးနဲ႔ ဇနီးသည္အေပၚမွာလည္း ၾကင္နာမႈအျပည့္ ရွိသူပါ။ မူးဂါးနမ့္က်င္ေ႐ႊ အိပ္ရာထဲ ဘုန္းဘုန္းလဲေတာ့ အလုပ္တာ၀န္ေတြၾကားက ေန႔မအိပ္ ညမအိပ္ ျပဳစုခဲ့တာေတြ။ မူးဂါးရဲ႕ အက်ီၤေတြ၊ ထမီေတြကို ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာ္ဖြတ္ ေပးခဲ့တာေတြ။ အ႐ိုးစုလိုျဖစ္ေနတဲ့ မူးဂါးခႏၶာကိုယ္ေလးကို ၾကင္ၾကင္နာနာ ထူမတ္ၿပီး ဆန္ျပဳတ္ပူပူေလးကို တယုတယနဲ႔ တိုက္ေကြၽးခဲ့တာေတြကို က်မ ဘယ္လိုေမ့လို႔ရမွာလဲ။
အတီးရဲ႕ ငယ္ေပါင္းႀကီးဖက္လည္း ျဖစ္၊ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လည္း ျဖစ္၊ တိုက္ေဖာ္တုိက္ဖက္လည္း ျဖစ္၊ အတီးရဲ႕ စတုတၳသူရဲေကာင္းလည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မူးဂါးနမ့္က်င္ေ႐ႊ ဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အတီးဟာ ပန္းပင္ေတြအေပၚမွာ ပိုၿပီး သံေယာဇဥ္ႀကီးတာလာကိုလည္း က်မသတိထားမိတယ္။ တနယ္ထဲသား၊ ေတာသူေတာင္သား သားသမီးေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ အတီးနဲ႔ မူဂါးဟာ၊ ဘ၀တူ၊ ၀ါသနာတူ၊ စိတ္တူသေဘာတူ ရွိခဲ့တယ္။ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းတဲ့ ေတာ္လွန္ေရး ခရီးၾကမ္းထဲမွာ အတူျဖတ္သန္းခဲ့ၾကၿပီး တဦးနဲ႔တဦး နားလည္မႈ၊ ယံုၾကည္မႈ၊ ေလးစားမႈေတြ ပိုမိုခိုင္မာလာတဲ့အခ်ိန္မွာ မူးဂါးနမ့္က်င္ေ႐ႊ အတီးနားက ထြက္ခြာသြားေတာ့ အတီး အေတာ္ေၾကကြဲ ခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား။ အတီးက မူဂါးကို သားသမီးေတြ အေတာင္အလက္ စံုတဲ့အထိ၊ ကရင္ေတာ္လွန္ေရး ခရီးဆံုးအထိ ေအးအတူပူအမွ် အတူရွိေနေစခ်င္ေသးတယ္ မဟုတ္လား။ မူးဂါး ဆံုးပါးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အတီးရဲ႕အေဖာ္ဟာ မူဂါးနမ့္က်င္ေ႐ႊ ႏွစ္သက္တဲ့ ယုဇနပန္းေတြ ျဖစ္လာတယ္။ မူဂါးအတြက္ရ ည္စူးၿပီး စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ့ ယုဇနပန္းပင္ေလးကို ညေနတိုင္း ေရေလာင္းေပးရင္းနဲ႔ မူဂါးကို လြမ္းတဲ့စိတ္ေတြကို အတီးေျဖသိပ္ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ အတီးရဲ႕ စာအုပ္စဥ္ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ေလး ေပၚမွာက မူးဂါးနမ့္က်င္ေ႐ႊရဲ႕ဓာတ္ပံုေရွ႕မွာ ယုဇနပန္းေတြကို အတီး အျမဲစိုက္ထိုး ေပးခဲ့တယ္ေနာ္။
အတီးဟာ သားသမီးနဲ႔ ဇနီးသည္ကို ၾကင္နာခဲ့၊ စာေပေတြကို ျမတ္ႏိုးခဲ့၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြကို တန္ဖိုးထား ေလးစားခဲ့သလို ကရင္အမ်ဳိးသားထု တရပ္လံုးကိုလည္း လြတ္လပ္မႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈနဲ႔ စည္းလံုးခ်စ္ၾကည္မႈေတြကို အျပည့္အ၀ ရရွိခံစားေစခ်င္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္တဦးပါ။ န၀တက ေကအဲန္ယူကို ဘာသာေရးအရ သပ္လွ်ဳိေသြးခြဲခဲ့လို႔ သူးမြဲထာေဒသ ျမစ္ဆံုအေရးအခင္းျဖစ္ေတာ့ အတီးနဲ႔ ေကအဲန္ယူ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ စိုးရိမ္ေသာက ျဖစ္ခဲ့ၾက၊ ေစ့စပ္ညိႇႏႈိင္းေရးေတြ လုပ္ခဲ့ၾက။ အတီးအပါအ၀င္ မဟာမိတ္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ေကအဲန္ယူထဲက ကရင္ဗုဒၶဘာသာ၀င္တခ်ဳိ႕ ခြဲထြက္မသြားေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းႀကိဳးပမ္းခဲ့ေပမယ့္လို႔ န၀တရဲ႕ ေထာင္ေျခာက္ထဲကို ေရာက္ရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ကရင္တခ်ဳိ႕ကို ဘယ္လိုမွ ေဆြးေႏြးလို႔ မရေတာ့တဲ့အျပင္ အတီးတို႔ကိုေတာင္ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ဖို႔အထိ လုပ္ခဲ့တာေတြ၊ အတီးတို႔ အသက္ေဘးက လြတ္ေအာင္ ႐ုန္းထြက္ခဲ့ရတာေတြကိုသိရေတာ့ က်မတို႔ အေတာ့္ကို ထိခိုက္နာက်င္ခဲ့ရပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ဦးေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့ရတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတဦးျဖစ္တဲ့ အတီးရဲ႕ခံစားရတာကေတာ့ က်မတို႔ထက္ အမ်ားႀကီးပိုမွာပါ။ ကရင္ဗုဒၶဘာသာ၀င္တခ်ဳိ႕ ေကအဲန္ယူထဲက ခြဲထြက္ၿပီး န၀တ လက္ေအာက္ ေရာက္ရွိသြားေတာ့ အတီး ယူက်ဳံးမရျဖစ္ၿပီး မ်က္ရည္က်တယ္လို႔ မူးဂါးနမ့္က်င္ေ႐ႊ ျပန္ေျပာျပလို႔ က်မတို႔ သိခဲ့ရပါတယ္။
ဒီေကဘီေအ ခြဲထြက္သြားတဲ့ ကိစၥမွာ “က်ေနာ္တို႔ ကရင္ေတြ ႏိုင္ငံေရး အေတာ္အားနည္းေနေသးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအားနည္းေတာ့ ရန္သူဟာ က်ေနာ္တို႔အေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေကာက္က်စ္တယ္။ ယုတ္မာရက္စက္တယ္ ဆိုတာကို မသိၾကဘူး။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ကြဲျပားျခားနားခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတြကို အသံုးခ်ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ ေကအဲန္ယူကို အျပဳတ္တိုက္ဖို႔ ၾကံစည္လုပ္ေဆာင္ေနတယ္ ဆိုတာကို နားမလည္ၾကဘူး။ ေတာ္လွန္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရးမွာ အေတြးအေခၚအရ ကြဲလြဲမႈေတြ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ကရင္ေတာ္လွန္ေရး တေလွ်ာက္လံုးမွာလည္း ရွိခဲ့တာပါပဲ၊ ဒီတခါ ကြဲတာကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ႀကီးမားတဲ့ ဆံုး႐ႈံးမႈႀကီးပဲ”လို႔ အတီး မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ့တာကို က်မ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနပါတယ္။
ဒီေကဘီေအဆိုၿပီး ခြဲထြက္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကရင္အမ်ဳိးသားအခ်င္းခ်င္း ျပန္လည္ေပါင္းစည္းဖို႔အတြက္ အတီးအပါအ၀င္ ေကအဲန္ယူေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ နအဖရဲ႕ ၫြန္ၾကားခ်က္အတိုင္း ေကအဲန္ယူစခန္းေတြကို ဒီေကဘီေအ ဘက္ကေန အႀကိမ္ႀကိမ္ တိုက္ခုိက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ သတင္းမီဒီယာေတြကေန ရန္၊ ငါ စည္းျခား ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာခဲ့သူဟာ အတီးပါ။ ဒါေပမယ့္ ကရင္ေတြ အကြဲကြဲအျပားျပားျဖစ္ေန၊ ကရင္အခ်င္းခ်င္း ျပန္တိုက္ေနရတာကိုေတာ့ အတီး ႏွလံုးေၾကကြဲမတတ္ ခံစားခဲ့ရတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီေကဘီေအကိစၥ ေဆြးေႏြးလိုက္တိုင္း ၾကည္လင္ေနတဲ့ အတီးမ်က္ႏွာဟာ ႐ြာေတာ့မယ့္မိုးလို မႈန္မိႈင္းသြားၿပီး “က်ေနာ္တို႔ ကရင္ေတြ စုစုစည္းစည္းနဲ႔ ညီညီၫြတ္ၫြတ္ ျဖစ္ၾကရင္ သိပ္ေကာင္းမယ္ဗ်ာ”လို႔ ေျပာၿပီး သက္ျပင္းရွည္ႀကီးကို အတီးခ်တတ္တယ္။
ျမစ္၀ကြၽန္းေပၚ ဧရာ၀တီျမစ္၀ွမ္းလြင္ျပင္ ဇာတိ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အေနာက္ပိုးကရင္တဦးျဖစ္တဲ့ အတီးဟာ ေတာင္ေပၚေျမျပန္႔မခြဲဘဲ၊ စေကာကရင္၊ ပိုးကရင္ မခြဲ၊ အေရွ႕ပိုး၊ အေနာက္ပိုး မခြဲဘဲ၊ ကရင္တမ်ဳိးသားလံုးကို တန္းတူရည္တူ ခ်စ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ အတီးခ်စ္တဲ့ ကရင္ေတြက “မဂၤလာညေနခင္းပါ အတီး”လို႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေတာ့ အတီးရင္၀ တည့္တည့္ကို က်ည္ဆံေတြ ပစ္သြင္းသြားခဲ့တယ္။ အတီး အံ့အားသင့္ေနခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ အတီး တခ်က္ကေလးမွ မညည္းညဴခဲ့သလို အဲဒီကရင္ေတြကိုလည္း အတီး အျပစ္မယူခဲ့ဘူး မဟုတ္လား။ ဒီအေၾကာင္းကို အတီးကိုယ္တိုင္ သတင္းသမားေတြကို ေျပာခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ “ဒါဟာ အိမ္ၾကက္အခ်င္းခ်င္း အိုးမဲသုတ္တဲ့ နအဖရဲ႕ ရက္စက္ ယုတ္မာမႈ၊ နအဖစစ္အစိုးရရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈ”လို႔ အတီးေျပာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
အတီးက်ဆံုးသြားခဲ့တဲ့ ညေနခင္းဟာ ခ်စ္သူမ်ားရဲ႕ ညေနခင္းပါ။ က်မတို႔ အားလံုးအတြက္ေတာ့ အတီးကို မွတ္မွတ္ရရ အျမဲရွိေနမယ့္ ညေနခင္းပါပဲ အတီးရယ္။ အတီးေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းကို ျပန္ၾကည့္ရင္ လြမ္းစရာေတြ အတိနဲ႔ပါ။ အခုေတာ့ ေရဆန္ဆိုတဲ့ မန္းရွာလားဖန္းရဲ႕ အ႐ိုးျပာကို သူ႔ရဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြက ေသာင္ရင္းျမစ္ေရလ်ဥ္ထဲမွာ ေမ်ာခ်ေနၾကၿပီ အတီးေရ။ အတီးရဲ႕ အ႐ိုးျပာထဲမွာ ကရင္ျပည္သူေတြနဲ႔အတူ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေပါင္းစံုကိုခ်စ္တဲ့ အတီးရဲ႕ အခ်စ္ေတြပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သူလူထုတရပ္လံုး နအဖ စစ္အာဏာရွင္ လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ အတီးရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ မုခ်က်ဆံုးရမယ္ဆိုတဲ့ အတီးရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြပါတယ္။
ေသာင္းရင္းျမစ္ ေရလ်ဥ္ေၾကာမွာ မန္းရွာလားဖန္းရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ စီးေမ်ာေနၿပီ အတီးေရ။ အတီးရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ ေသာင္းရင္းျမစ္ထဲကေန သံလြင္ျမစ္မႀကီးထဲကို စီးေမ်ာသြားလိမ့္မယ္။ သံလြင့္ျမစ္မႀကီးရဲ႕ ျမစ္လက္တက္၊ ျမစ္ခြဲေတြဆီကတဆင့္ အတီးရဲ႕ ဇာတိခ်က္ေႂကြ ေမြးရပ္ေျမက ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးထဲကို စီး၀င္ေရာက္ရွိသြားလိမ့္မယ္။ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးထဲ ေရာက္ရွိသြားတဲ့ အတီးရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ ရပ္တန္႔မေနဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံတ၀န္းဆီကို ပ်ံ႕ႏွံ႔ေရာက္ရွိသြား မယ္ဆိုတာ က်မ အခိုင္အမာ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။
ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ
ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ ဘေလ့ာဂ္မွကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္။
(ဆက္ဖတ္ရန္...................)
ဖတ္ၿပီးၿပန္ေခါက္သိမ္းေပးခဲ့ပါ...
